Bij de 16e zondag door het jaar A
Jezus leert ons in zijn gelijkenissen
aandachtig naar de natuur te kijken
en daaruit wijze lessen voor het leven te trekken.
Vandaag spreekt Hij over tarwe en onkruid.
Het verschil tussen kruid en onkruid
is vaak een kwestie van oordeel.
Als bezoekers in je tuin
kritiek leveren op het onkruid dat er misschien groeit,
dan kun je als christen rustig antwoorden:
“Dat is het werk van een vijand,
lees Matteüs hoofdstuk dertien er maar op na…”
Over kritiek gesproken.
Kennen jullie het verhaal van de dichter,
de kunstenaar en de criticaster?
Een dichter, een kunstenaar en een criticaster
waren samen onderweg door de woestijn.
Op een avond, toen de verveling toesloeg,
besloten ze hun kameel te beschrijven.
De dichter bezong het edele dier in prachtige verzen;
na tien minuten was zijn gedicht klaar.
De kunstenaar zette in twintig minuten
met enkele trefzekere lijnen
een tekening van de kameel op papier.
Toen was de criticaster aan de beurt.
Hij verliet de tent en kwam pas na twee uur terug.
Hij zei: “Ik wilde even snel zijn als jullie,
maar al gauw bedacht ik
dat er toch heel wat mankementen zijn aan een kameel.
Een kameel zit nu eenmaal vol onvolmaaktheden.
Daarom begon ik een lijstje te maken: een kameel is niet stabiel,
het is niet comfortabel om erop te rijden,
en bovendien is het een lelijk dier.”
Daarop overhandigde hij zijn vrienden
een dikke stapel eigenhandig beschreven papieren met als titel:
‘De perfecte kameel, of hoe God de kameel had moeten maken.’
Dit Arabische verhaal sluit mooi aan bij de bezinning
over de onvolmaaktheid van onze wereld.
Er groeit onkruid tussen de tarwe,
er zitten barsten in onze werkelijkheid.
Of zoals Leonard Cohen het zingt in zijn lied ‘Anthem’:
‘There is a crack in everything
That's how the light gets in.’
In vrije vertaling:
‘Er is een krak in alle dingen,
enkel zo kan het licht erin doordringen.’
Er schuilt schoonheid in het onvolmaakte;
niet alles hoeft volmaakt te zijn.
Met de parabel van het onkruid tussen de tarwe leert Jezus ons
om geduld te oefenen en met wijsheid om te gaan
met goed en kwaad: in de wereld, maar ook in ons eigen hart.
Ook in ons eigen leven groeien tarwe en onkruid door elkaar:
in onze goede bedoelingen,
in de woorden die we spreken en in onze ontelbare gedachten…
Laten we het eindoordeel aan God overlaten
en ondertussen proberen
geduldig te zijn met alle onvolmaaktheid.