Bij de 21e zondag door het jaar A
Wie ben ik? Wie ben ik in de ogen van de mensen?
Wat zeggen zij over mij, en hoe zien zij mij?
En jij: wie zeg jij dat ik ben?
Het zijn vragen die dicht bij ons leven liggen.
Wij stellen ze soms stilletjes aan onszelf,
vooral wanneer wij ons niet begrepen voelen,
wanneer anderen een beeld van ons hebben
waarin wij ons niet helemaal herkennen,
of wanneer wij schrikken van onze eigen woorden en reacties.
Ben ik werkelijk zo? Wie wil ik zijn? En wat zegt mijn leven over mij?
Ook in het evangelie klinkt zo’n vraag.
Jezus vraagt aan zijn leerlingen wie de mensen zeggen dat Hij is.
Daarna maakt Hij de vraag persoonlijker:
“En jullie, wie zeggen jullie dat Ik ben?”
Het gaat dan niet meer om wat men hoort vertellen,
niet om meningen van buitenaf,
maar om een antwoord dat uit het hart komt.
Petrus geeft dat antwoord.
Niet als een gewone mening, maar als een geloofsbelijdenis:
“U bent de messias, de Zoon van de levende God.”
In Jezus herkent hij meer dan een profeet, meer dan een leraar,
meer dan iemand die wijze woorden spreekt.
Hij herkent in Hem degene door wie God zelf nabijkomt.
Daarom vertrouwt Jezus aan Petrus
de sleutels van het koninkrijk van de hemel toe.
Een sleutel opent en sluit. Een sleutel geeft toegang.
Wie een sleutel ontvangt, krijgt verantwoordelijkheid.
Petrus krijgt niet zomaar macht, maar een dienst:
mensen helpen om de weg naar God te vinden,
deuren openen waar angst, schuld of onbegrip mensen opsluiten.
Ook ons worden in het geloof sleutels aangereikt:
niet om te heersen, maar om dieper te verstaan
wie wij zijn en waartoe wij geroepen worden.
De sleutel tot onze identiteit ligt niet alleen in onszelf,
maar wordt ons geschonken in de ontmoeting met Christus.
In Hem ontdekken wij dat wij geliefde kinderen van God zijn.
Zo hoeven wij onszelf niet voortdurend te bewijzen.
Wij mogen groeien tot mensen in wie iets zichtbaar wordt van Christus:
zijn mildheid, trouw, vergeving en nabijheid.
Daarom kunnen wij bidden met de woorden van Psalm 139.
Niet om onszelf beter voor te doen dan wij zijn,
maar om ons door God te laten doorgronden en leiden.
Want wie zich door God laat kennen,
vindt niet minder maar méér zichzelf:
als mens, als gelovige, als kind van God.
HEER, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta,
U doorziet van verre mijn gedachten.
Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op,
met al mijn wegen bent U vertrouwd.
Geen woord ligt op mijn tong, of U, HEER, kent het ten volle.
Wonderlijk zoals U mij kent, het gaat mijn begrip te boven.
Ik loof U om het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,
wonderbaarlijk is wat U gemaakt hebt.
Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,
zie of ik geen verkeerde weg ga,
en leid mij op de weg die eeuwig is.